Zwanger/niet zwanger?

Wat een verschil met de vorige terugplaatsingen. Ik ben rustig, kalm en voordat ik het weet zijn de eerste dagen voorbij. Natuurlijk let ik wat meer dan anders op signalen die mijn lichaam me geeft, maar ik kan niet echt zeggen dat ik al misselijk ben of andere zwangerschapskwalen opmerk.

Een voordeel is dat ik nu een embryo teruggeplaatst heb gekregen  in mijn natuurlijke cyclus. Nul hormonen, dus alles wat ik voel in mijn lijf is puur en oprecht en kan niet vertekend zijn door al die rotzooi die jaren geleden mijn lichaam zo vervuild hebben. Toen ik zwanger was van Mila merkte ik een metaalsmaak net voor de bloedtest, nu probeer ik die smaak weer te herkennen. Ik heb het druk, Jan is weg, ik werk en zorg voor Mila en ons hondje Charlie. Ik heb nauwelijks tijd om er te veel bij stil te staan en dan is het ineens al vrijdagochtend.

Ik heb het gered tot vandaag en ben nog niet ongesteld! Ik voel me positief en geloof erin, hoe gek het ook klinkt. Vorige keren werd ik net voor de bloedtest ongesteld maar ik heb nog altijd geen bloed gezien, wat een goed teken is. Jan appt en belt me vaak vanuit Rotterdam en is nog zenuwachtiger dan ik. Ik breng Mila weg en moet naar mijn werk, maar ik zorg dat ik al om half acht in het Elisabeth Ziekenhuis zit zodat mijn bloed kan worden geprikt. De uitslagen moeten zij vervolgens voor één uur mailen naar Gent en dan belt Gent me later vandaag op met de uitslag.

De wachtruimte in het ziekenhuis is voller dan vol en ik neem plaats op de oranje banken. Als ik eindelijk aan de beurt ben neemt de verpleegkundige mijn bloed af. Ik vertel haar hoe ze alles naar Gent moet versturen, maar ben bang dat dit opnieuw verkeerd gaat. Vorige keer kreeg Gent het veel te laat binnen en zaten wij uren onnodig in spanning te wachten. Omdat ik hier weer bang voor ben, koop ik in de ziekenhuisapotheek snel twee zwangerschapstesten. Voor het geval dat ik het echt niet meer volhoud!

Ik rijd naar het werk en probeer me zo goed en zo kwaad als het gaat te concentreren op dat wat ik vandaag nog moet doen. Het lukt me best goed, maar Jan heeft er wat meer moeite mee. Hij zit met het werk op een boot in Rotterdam en is op van de zenuwen. Als het twaalf uur is bel ik naar Gent om te vragen of Tilburg de uitslagen al heeft verstuurd. Negatief. Verdorie, waarom doen ze nooit wat ze zeggen? Ik kijk mijn collega’s Niek en Resie aan, die als enige in onze werkhoek zitten vandaag. Zij weten ervan, omdat ik het niet langer voor me kan houden. Ik word gek van de spanning en ze leven ontzettend met me mee. Ik trek de zwangerschapstest uit de folie en ren naar het toilet, plas over het stickje, gooi de test direct weer (uiteraard met dop erop) in mijn tas en ga met een rood hoofd terug naar mijn werkplek. Niek en Resie zijn net zo gespannen als ik en kijken me vol verwachting aan. ‘En???’, vraagt Resie me. ‘IK DURF NIET!’

Morgen lees je hoe deze poging afloopt.

Leave a reply