‘Zul je het niet verder vertellen?’

NFAW-logoHoe open zijn we eigenlijk over vruchtbaarheidsproblemen?

Het is bijna november, of moet ik zeggen Movember? Want vanaf zaterdag laat een groot deel van de mannelijke bevolking zijn gezichtsbeharing staan. Waarom? Er moet meer aandacht komen voor de gezondheid van mannen, zoals prostaat- en teelbalkanker. De statistieken laten zien dat mannen het lastiger vinden om over hun gezondheid te praten. De Movembermaand moet daar verandering in brengen.

Steeds vaker proberen we aandacht te vragen voor zaken die te maken hebben met onze gezondheid. Zo staat oktober bekend als de borstkankermaand en deze week is het de National Fertility Awareness Week, die nu positief wordt geformuleerd en dus Fertility in plaats van Infertility Week heet. Kortom, aandacht voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen.

Stempel
Ook over het laatste onderwerp praten we niet graag. Dat is niet zo gek, want wie vindt het nou fijn om van de daken te schreeuwen dat het niet lukt om je voort te planten? Zo ging dat ook bij ons. Overenthousiast begonnen mijn man Jan en ik met ons ‘zwanger-worden project’. Na een jaar veranderde het sentiment: van enthousiasme naar verdriet. Ook wij kregen nu een stempel: sterk verminderd vruchtbaar. Vanaf het moment van die diagnose verandert je complete wereld. Voor vrouwen is dat misschien nog anders dan voor mannen: ik zag overal zwangere vrouwen en Facebook leek ineens vol te staan met echo’s waarop zwangerschappen wereldkundig werden gemaakt. Onze wereld werd kleiner, we bouwden een muur om ons heen en vertelden in het begin het liefst zo min mogelijk mensen over ons ‘probleem’.

Poeders, pillen en spuiten
Het verdriet overheerste, maar na maanden van onderzoeken en ziekenhuisbezoeken werd eindelijk duidelijk waarom we zo moeilijk kinderen kunnen krijgen. Eindelijk hoorde ik welke behandeling past bij ons ‘probleem’. Ik kon nu gaan vechten, want stilzwijgend toekijken is niets voor mij. En vanaf dat moment maakte ik kennis met de lading hormonen en medicijnen. Terwijl ik bij de ziekenhuisapotheek stond, viel mijn mond open van verbazing. Van poeders en pillen tot injectienaalden met opzuigbare vloeistoffen. En daarmee werd ineens zichtbaar wat dit zou betekenen. Door alle hormonen en de vele bezoeken aan het ziekenhuis, kon het niet anders dan dat ik volledig geobsedeerd werd door dit traject. In mijn omgeving hoorde ik vaker ‘dat ik me er niet zo op moest focussen, dan lukt het vanzelf.’ En ‘Ach, je bent nog zo jong! Het lukt vanzelf een keer’. Je kunt je voorstellen hoe dit soort opmerkingen bij me binnenkwamen, terwijl ik strak stond van hormonen en medicijnen als Gonal F, Lucrin, Menopur, Decapeptyl en Pregnyl. Of wanneer iemand voor de zoveelste keer vroeg of we nog niet met kinderen bezig waren, terwijl ik zojuist een pijnlijke punctie had ondergaan bij de afdeling ‘Voortplantingsgeneeskunde’ en dagen pijn had in mijn buik.

Een droom die uitkomt
De maand november is voor mij een bijzondere. Mijn droom komt uit. Aan het einde van deze maand kan ik mijn boek Spuiten & snikken vasthouden, doorbladeren en wat nog belangrijker is: ik kan andere mensen die in hetzelfde schuitje zitten helpen. En dat vind ik best een beetje spannend. Vanaf 2008 tot aan het begin van dit jaar schreef ik alles op. En deze gevoelens en emoties ga ik nu delen met iedereen die het maar lezen wil. De reacties die ik tot nu toe krijg van lotgenoten en andere mensen sterken me en geven me kracht om dit alles door te zetten. Ik ben geraakt door alle verhalen, e-mails en berichten die ik krijg van lotgenoten. Ze zijn blij dat ik mijn verhaal deel en hebben behoefte aan verhalen van andere vrouwen die hetzelfde doormaken. Dat herken ik. We praten met z’n allen niet altijd open over vruchtbaarheidsproblemen, terwijl we zoveel van elkaar kunnen leren. Dit is natuurlijk voor iedereen anders, maar ik hoop dat ik daar een klein beetje verandering in kan brengen. Ik hoop dat Spuiten & snikken steun biedt en de kracht geeft om door te gaan en te blijven geloven in dat waar je zo naar verlangt.

One Response to ‘Zul je het niet verder vertellen?’

  1. Wat heb je dat weer mooi verwoord ook al
    is het bij ons na 8 jaar gelukt om zwanger
    te worden,ben ik toch ook zeer benieuwd naar
    je boek.
    Die opmerkingen doen zeker zeer vooral
    als ze zeggen moet je mijn man lenen grrr.
    En de blikken of ze je aankijken of je een zielig
    stel bent nou dat zeker niet kijk hoe we hebben
    gevochten dat is oerkracht geen zieligheid!
    Ik kan niet wachten om het te gaan lezen.

    Groetjes Joyce Smolders

Leave a reply