Tot de maan, en weer terug

th140521125215Het is nog maar twee jaar geleden dat Jan en ik vluchtten naar de Antillen: weg van alle behandelingen, weg van alle stress en de teleurstellingen die we keer op keer te verwerken kregen. De tropische temperaturen en rust op Curaçao zouden ons goed moeten doen, zo was ons plan. Dan zouden we helemaal klaar zijn voor ons nieuwe avontuur in UZ Gent.

Zongebruind en met de batterij spreekwoordelijk weer opgeladen, waren we er klaar voor. De overstap naar onze zuiderburen voelde direct goed, en de succesverhalen van lotgenoten bevestigden onze keuze: Gent zou de plek zijn waar ik na al die jaren zwanger zou worden.

Verslagen
Nee, het ging niet zonder slag of stoot. Net als tijdens alle vorige behandelingen in Tilburg moesten we ongelofelijk veel hobbels nemen en leek het er meerdere keren tijdens de ICSI-behandeling op dat het over was. Dat we nooit een kind van onszelf zouden krijgen. Nooit meer vergeet ik dat verslagen gevoel. Hoe we met Charlie langs het kanaal wandelden, terneergeslagen, in afwachting van dat allesbepalende telefoontje.

Grote verschillen
Het traject in België verliep anders dan in Tilburg. En ik ben geen arts, dus een waardeoordeel over de behandelmethoden kan ik niet geven. Wel vond ik het verwonderlijk, zo veel verschillen in behandelingen. Een terugplaatsing van een embryo na vijf in plaats van drie dagen, andere medicatie en hormonen, andere voorschriften tijdens de terugplaatsing en punctie, en ga zo maar even door. En de reden waarom ze in Tilburg mijn eerste behandeling stopzetten, bleek in Gent vervolgens geen probleem te zijn. Ik heb zelfs het gevoel zwanger te zijn geworden van een van de zogenaamde ‘overrijpe’ follikels. Ik begrijp dat er meerdere wegen zijn die naar Rome leiden, maar wanneer ik kijk naar de slagingspercentages van alle ziekenhuizen neem ik grote verschillen waar. Hoe kan dat toch, heb ik me vaak hardop afgevraagd.

Roze bril
Ons voorgevoel was juist. Daar waar ik altijd gespannen was als ik het ziekenhuis in Tilburg binnenliep, ervoer ik nu een rust en kalmte zodra ik voet zette in UZ Gent. Ik weet niet wat het was, maar het heeft geholpen. Ik ben ons medisch team iedere dag dankbaar, want op 2 juni 2013 lieten ze onze allergrootste droom uit komen. Ongelofelijk maar waar, na twee helse wachtweken had ik nu voor het eerst in mijn leven een positieve zwangerschapstest in handen. Ik was zwanger, na al het verdriet dat we hadden gehad zag de wereld er nu ineens veel mooier uit. Na een zorgeloze zwangerschap begon het op 6 februari vorig jaar wat te rommelen, en na 28 lange uren met heftige weeën kregen we uiteindelijk te horen dat Mila niet op de natuurlijke manier geboren zou worden.

Uitgeput
Ja, na al die uren en pijnlijke weeën was ons kleine meisje nog niet ingedaald, en twee nachten zonder slaap was een uitputtingsslag voor me. De vervangende gynaecoloog besloot op 8 februari resoluut: ‘We gaan haar halen.’ Bed naar de OK, Jan hijst zich in een groen operatieschort, ruggenprik opgevoerd en om 2.33 uur geven de artsen het startsein voor de keizersnede. Nog geen drie minuten en een hoop geduw en gesjor later hoor ik daar mijn dochter, huilend terwijl ze nog half in mijn buik zit. Ze halen haar meteen weg, en iedereen loopt bij me vandaan, inclusief mijn man. Ik kijk terwijl ze haar inpakken, en dan is daar eindelijk het moment dat ik haar bij me mag hebben, kleine Mila Anna van Loon. Op jou hebben we al die tijd gewacht, ik hield toen al oneindig veel van je. En nu, bijna een jaar later, kan ik dat gevoel en die liefde niet eens onder woorden brengen. We hebben alles gegeven om jouw papa en mama te mogen zijn, en zullen daar de rest van ons leven iedere dag dankbaar voor zijn. Zondag vieren we jouw eerste verjaardag, en Jan en ik zullen daarbij meer dan ooit beseffen wat voor een wonder jij bent. Ik hou van je Mila, tot de maan en weer terug.

 

Leave a reply