Recensies

Spuiten en Snikken in Mijn Geheim: in februari 2015 stond een groot artikel in Mijn Geheim Special.

Louise’s Hope, netwerk voor wensmama’s
louises hope‘Spuiten & Snikken: Een prachtig, waardevol , taboedoorbrekend en meeslepend boek, vol met herkenning. Een boek naar ons hart. Geschreven door de krachtige en dappere jonge vrouw Claudia van Loon die haar ziel en zaligheid in dit boek heeft gelegd. Als wensmama met een diagnose die alle hoop zo goed als wegnam, vocht ze als een leeuwin en samen met haar lieve Jan om hun grootste droom te verwezenlijken. Ze beten zich vast en lieten niet meer los. Samen bewandelden ze de hobbelige en heftige weg naar hun ultieme geluk.

Iemand die dolgraag papa of mama wil worden, maar er ontzettend veel geduld voor op moet brengen, een koppel dat meer dan wat dan ook een kindje wil, een wensmama en wenspapa dus… De meesten kennen er wel één, twee of zelfs meer. Jij ook? Lees dan dit boek. Het geeft je een hele goede kijk in wat jouw vrienden, familieleden of kennissen doormaken, waar zij mee te kampen hebben. Het maakt je bewust van het niet te onderschatten verdriet. Of ben je zelf een wensmama of wenspapa?… Lees ‘t. Dit boek geeft je de KRACHT om door te zetten, de MOED om beslissingen te maken die voor jullie goed voelen en de HOOP die jullie verdienen; de hoop op het uitkomen van jullie droom!’

Uitgerekend jij, magazine over vruchtbaarheidsproblemen
Lot op zoek naar herkenning
Een dag na het uitkomen van Claudia’s boek ligt het al bij mij op de mat. ‘Never give up hope’ zegt de bijgesloten boekenlegger tegen me. Ik glimlach en denk: Zo is het meid! Ik jaag, misschien iets te snel, door de eerste twee hoofdstukken heen en nestel me in de bank zodra ik aankom bij het, voor mij, belangrijkste deel van het boek. De kinderwens die maar niet in vervulling gaat en de lange reis die daarop volgt. De reis die uiteindelijk een boek vormt van wel 267 pagina’s. Ik ben op zoek, op zoek naar herkenning en begin snel met lezen.

Strijd
Claudia neemt je echt mee in haar boek. Wanneer ik lees voel ik haar vechtlust. Zij wil niets liever dan moeder worden en is vastbesloten daar alles aan te doen. Het eerste jaar vol teleurstellingen, twijfels en hoop komt voorbij. Al haar moeite blijkt voor niets en na onderzoeken blijkt dat zij en haar man alleen door middel van ICSI kans zouden maken op een zwangerschap. Hier begint de echte strijd. Strijd tegen hormonen en alle emoties die daarmee gepaard gaan. Daarnaast beschrijft ze voortreffelijk wat al deze medicatie en emoties met je doen als mens. Dat je verandert en jezelf kwijt kan raken. Het onbegrip van de buitenwereld, maar daartegenover ook de steun die zij ervaart om zich heen.

Vastbeslotenheid
Ik huil bij haar teleurstellingen, ik lach bij haar ‘noem het zoals het is’-uitspraken (zoals ‘kut’pillen en stinkstokken). En ik vind kracht terwijl ik steeds verder in het boek kom en meegenomen word in haar vastbeslotenheid door te zetten. En bij het lezen dat ze twee streepjes op haar zwangerschapstest heeft, krijg ik hoop… Een prachtig verhaal, waarin iedere vrouw met een nog onvervulde kinderwens zich zeker in zal herkennen.

Taboe doorbreken
Toch is het doel van Claudia breder dan alleen herkenning te bieden. Zij hoopt een taboe te doorbreken. Want dat bestaat, vindt ze. Zij hoopt dat ook anderen haar boek zullen lezen om zo meer inzicht te krijgen in het leven van iemand die dagelijks onder de hormonen zit. Iemand die dagelijks in gevecht is om haar kinderwens in vervulling te laten gaan. Zodat vrouwen die in een vergelijkbaar traject zitten dit niet stiekem meer doen, maar er meer open over durven te zijn. Zodat ze niet hoeven doen alsof het allemaal wel meevalt. Zodat alle goedbedoelde, maar toch stekende, opmerkingen achterwege blijven.

Voor mij
Claudia schrijft op pagina 77: ‘Het is niet eerlijk om te zeggen dat we nog jong zijnen dat we het geen obsessie moeten laten worden. Ons leven gaat er misschien wel heel anders uitzien. Misschien krijgen we geen kinderen, staan we nooit aan het schoolplein om onze kinderen op te halen en verjaardagsfeestjes te organiseren. Dan zijn wij er niet bij als onze kinderen trouwen en op hun beurt kinderen krijgen. Wij blijven dan samen, met z’n tweeën.’

Ik weet onze afloop nog niet. Wat ons avontuur van IVF brengt weten wij nog niet. En dat brengt angst. De angst van het niet in vervulling gaan van onze wens en het nog niet klaar zijn om ons daarbij neer te leggen. Maar ik hou hoop. Ik hou mijn kracht vast. Net als Claudia. En wie weet…

Lot staat voor alle vrouwen die niet zo maar zwanger raken. Deze bijdrage is geschreven door Nathalie. Ze is 38 en bezig met IVF. Ze heeft twee pubers uit een vorige relatie. Samen met haar huidige partner kreeg ze in 2013 dochter Juul, die bij haar geboorte overleed.

Biebmiepjes boekenblog
Judith (1984) werkt bij de bibliotheek  en is haar hele leven al een enorme boekenwurm. Ze is haar boekenblog gestart om haar liefde voor boeken en lezen te kunnen delen met “de wereld”.

‘In Spuiten & snikken vertelt Claudia van Loon heel openhartig over de kinderwens van haar en haar man. Ze schrijft op een heel toegankelijke manier over de lange, heftige weg die ze bewandeld hebben, waar verdriet en vreugde elkaar afwisselden en waar hun liefde altijd stand heeft gehouden en zelfs alleen maar sterker is geworden. Tijdens het lezen was ik echt weer even terug in de heftige tijd die ook wij hebben gehad. Ik zat helemaal in het verhaal, leefde ontzettend mee met Claudia en Jan en heb op veel momenten flink moeten slikken.

Spuiten & snikken biedt niet alleen (h)erkenning, het is ook nog informatief, doordat Claudia veel uitleg geeft over de onderdelen van de behandeling en over wat het traject met haar deed. Ik denk dat het verhaal van Claudia absoluut bijdraagt aan het onderwerp vruchtbaarheidsproblemen bespreekbaar maken. Het zal lezers, in hetzelfde schuitje of niet, laten zien hoe heftig de ups en downs zijn die je meemaakt, dat je naar je gevoel moet luisteren en bovenal dat je altijd hoop moet houden.’

Bestel Spuiten & snikken