Heeft ons embryo het overleefd?

Deze blog is het vervolg van de blog van zondag 17 mei 2015.

‘Dag mevrouw Van Loon, wij hebben gisteren uw embryo ontdooid en dat is goed verlopen! Het heeft de eerste 24 uur goed overleefd en heeft zich nog een keer gedeeld, dus u mag direct naar Gent komen.’ De spanning die door mijn lijf gierde maakt plaats voor een enorme opluchting.  We zijn een stapje verder gekomen. Jan kust me en is net zo blij als ik. We springen in de auto en rijden naar het zuiden.

Onderweg koop ik een flesje water, ik moet zorgen dat mijn blaas zo vol mogelijk is als ons ‘kindje’ wordt teruggeplaatst. Het blijft bizar, de wetenschap dat ik over iets meer dan een uur misschien wel een beetje zwanger ben. Toch vind ik het ook wel spannend dat dit alles nu gebeurt zonder hormonen. Ik hoef zelfs de Utrogestan (zogenaamde “kut”bollen zoals ik het in mijn boek Spuiten & Snikken omschreef) niet te gebruiken, terwijl die juist zorgen voor een goede innesteling. Mijn arts gelooft dat mijn lichaam goed werkt en het dus zelf kan. We gaan het zien.

Keurig op tijd rijden we naar onze favoriete parkeerplek bovenop de parkeergarage van het ziekenhuis. We haasten ons naar het trappengebouw, rennen naar beneden en melden ons aan bij de Onthaalkas. Ongelofelijk maar waar, er zitten hier dagelijks tien mensen achter de balie en opnieuw krijgen we dezelfde man toegewezen. Dit moet een teken zijn.  Zelfs het nummertje op mijn kaartje is 29, onze trouwdag. Licht gespannen lopen we van het hoofdgebouw naar de bankjes buiten, we zijn aan de vroege kant. De zon schijnt dus we pakken wat zonnestralen mee en lopen dan buitenom naar de Vrouwenkliniek, waar de afdeling Reproductie Geneeskunde gehuisvest is. De verpleegster kijkt me lachend aan: ‘Spannend weer voor u, heel veel succes met de terugplaatsing! U mag weer naar de bovenste verdieping lopen en daar wachten tot de arts u naar binnen roept.’

We nemen plaats in de wachtruimte en naast ons zit een ander, wat ouder stel. Ik zie hoe gespannen ze zijn. Ook wij zijn wat zenuwachtig, maar de druk is nu veel minder groot dan een paar jaar geleden. Toen volgde de ene teleurstelling de andere op en was ik er bijna van overtuigd dat het nooit zou lukken. Ik kon me niet indenken dat we ooit een kindje zouden krijgen. Nu is Mila in ons leven en zijn we daar meer dan dankbaar voor. We starten nu vol goede moed en hebben niet de emoties en stress van behandelingen die nog helder op ons netvlies staan. Natuurlijk, dat kan straks weer veranderen als we veel tegenslagen krijgen.

De verpleegster helpt me uit mijn dagdroom ontwaken en roept het andere stel binnen. Helaas, wij zijn nog niet aan de beurt. Ik wiebel van mijn ene op mijn andere been, die volle blaas heb ik wel heel letterlijk genomen. Na een kwartier vertrekt het stel en mogen wij naar binnen. ‘Het is fantastisch gegaan. We plaatsen zo een blastocyst terug van zes dagen oud, van een hele goede kwaliteit.’ Ik straal als ik naar de foto van ons mogelijke kindje kijk. Het lijkt op Mila voordat zij werd teruggeplaatst in mijn buik, maar is zelfs nog wat verder ontwikkeld na zes dagen. Ik houd van zekerheid en wil weten hoe groot de kans is dat het nu lukt. Vaak rekenen ze met een kans van 10 procent bij een cryo-terugplaatsing (in Nederland is dit vaak het geval). In dit geval hoor ik nu van dokter D. dat we zo’n 42 procent kans hebben op een zwangerschap. Dat stemt me positief.

Ik kleed me uit en loop naar de beruchte stoel. Links van me zit Jan, die mijn hand vast houdt. Rechts van me het echoscherm, boven me een enorm TV-scherm en helemaal rechts is het raampje van het laboratorium. Dokter D. doet haar oortjes in en gaat beginnen met het proces. Ze plaatst de eendenbek en daarna herhaalt ze wat de mensen in het lab haar zeggen. ‘We hebben hier één embryo, van mevrouw Klijn Claudia en meneer Van Loon Johannes.’ Ik knik bevestigend. Op het grote scherm boven mijn hoofd zie ik een Petri schaaltje waar ons embryo in ligt. Natuurlijk is dit vele malen uitvergroot, met het blote oog kun je het nauwelijks waarnemen. Ik zie hoe ons kindje op wordt gezogen en wordt geplaatst in een doorzichtig slangetje, tussen twee luchtbellen in. Het deurtje van het lab gaat open, iemand overhandigt het slangetje aan dokter D. en zij loopt ermee naar mij toe. Daar zit ons kindje in. Het blijft bizar, dit is de vierde keer dat ik dit meemaak en het blijft wonderbaarlijk. Ze plaatst het slangetje in me en dan zien we op de echo hoe ons embryo zich tussen de twee luchtbellen naar boven toe beweegt. Ze stuurt het de goede kant op, zodat het goed in mijn baarmoeder belandt. ‘Zo, dat was het dan! U mag zich weer aankleden en naar huis. Wij gaan voor u duimen en volgende week vrijdag krijgt u de bloedtest.’

Volgende week vrijdag al? Het blijkt dat ik nu geen twee wachtweken heb, maar slecht tien dagen. Dit komt omdat ons embryo al zes dagen oud was. Jan is volgende week vijf dagen weg: eerst drie voor het werk, daarna een weekend met zijn voetbalteam. De kans is dus groot dat ik alleen ben als ik de uitslag krijg. Voor nu: gezond leven, kaarsjes branden en hopen dat dit kleintje blijft zitten.

Lees morgen weer verder!

foto

Hierboven een foto van ons embryo na zes dagen, op dezelfde dag gemaakt als Mila: 17 mei 2013, ingevroren op 22 mei 2013, ontdooid op 7 april 2015 en teruggeplaatst op 8 april.

 

One Response to Heeft ons embryo het overleefd?

  1. Super zeg. Deze stap ik gemaakt. Gun het je! Ik heb vorige woensdag een terugplaatsing gehad. Dus weet hoe je je voelt.

Leave a Reply to Femke de Boer Cancel reply