Gastblog Moeders voor Moeders

‘De dag van de waarheid. De dag waarop het misschien wel stopt. Of de dag die ons geschiedenisboek ingaat als de dag waarop we eindelijk goede embryo’s hadden, die zelfs uitverkoren zijn om zich door te ontwikkelen tot cryo. Ik ben op van de zenuwen. Ik praat aan een stuk, een woordenbrij die totaal geen verband houdt met elkaar, maar Jan doet alsof hij luistert maar verkeert in een totaal andere wereld. Hebben we er goed aan gedaan naar het buitenland te gaan? Betaalt onze overstap zich nu eindelijk uit, of is het de domste fout die we hebben kunnen maken in onze ICSI-carrière?’

In het najaar van 2010 spoelden we de laatste pillen uit de Yasmin-streep symbolisch door het toilet. Dag anticonceptie, welkom in de wondere wereld van het zwanger-worden! Helaas zag die wondere wereld er anders uit dan ik hoopte. Na een jaar kon ik nog altijd geen tweede streep ontdekken op die vervloekte zwangerschapstesten. Ik heb er tientallen verslonden, altijd met dezelfde helderwitte uitkomst. Niet zwanger.

Op 26 oktober 2011 werd mijn allergrootste angst bevestigd: Jan en ik zouden heel moeilijk kinderen kunnen krijgen op de natuurlijke manier. De artsen zetten de deur op een hele kleine kier. Het is zeer onwaarschijnlijk dat wij ooit papa en mama worden. De weg die volgt is lang, uitzichtloos en ik word expert op het gebied van vruchtbaarheidsbehandelingen. Met het verstrijken van de maanden en jaren neemt ook mijn hoop af. Hoe ver willen we gaan? Hoeveel verdriet en tegenslagen kunnen wij verwerken?

Het waren zware jaren, maar ook jaren waarin ik vreselijk veel heb geleerd. Ik leerde vechten als een leeuwin, gaf niet op en bleef strijden voor die allergrootste droom die we samen koesteren. Alles wat ik mee heb gemaakt schreef ik op. De behandelingen, de aanpak van de ziekenhuizen, maar vooral mijn emoties. De leegte die ik voelde, de pijn wanneer ik anderen zag met een zwangere buik, de eenzaamheid en de manier waarop mijn omgeving reageerde op dit alles. Maar ook de teleurstellingen, de hoop en het verdriet. Tijdens onze ICSI-behandelingen zocht ik als een spons naar informatie, ik wilde verhalen lezen van lotgenoten, weten of ik de enige was die compleet doordraaide van al die hormonen. Ik wilde cijfers zien van behandelende ziekenhuizen en meer weten van slagingskansen en nieuwe technieken.

Nu wil ik mijn ervaringen en kennis delen met andere mannen en vrouwen voor wie het niet vanzelfsprekend is papa en mama te worden. Want de cijfers liegen er niet om, één op de zes stellen krijgt te maken met vruchtbaarheidsproblemen. Daarom heb ik het boek Spuiten & snikken geschreven. Met mijn verhaal wil ik het onderwerp bespreekbaar maken en taboes doorbreken. Ik hoop dat lotgenoten (h)erkenning vinden in mijn boek. Ook wil ik familieleden en vrienden van deze stellen laten zien wat er in ons omgaat. Hoe ga je om met verminderde vruchtbaarheid als het jou en je omgeving raakt?’

Vanaf eind november is Spuiten & snikken verkrijgbaar voor € 18,95. Van ieder verkocht exemplaar doneer ik € 1 aan Freya, vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen. Wil je nu al een exemplaar bestellen? Stuur dan een e-mail naar claudiavanloon@outlook.com.

Leave a reply