Category Archives: Blog

Blog

Eerste gedrukte exemplaar van Spuiten & snikken!

1505476_756510631052360_1195917977879878427_nNa maanden van hard werken was er dit weekend dan eindelijk een belangrijke mijlpaal. Ik heb dagen, avonden en weekenden gewerkt om mijn verhaal op papier te zetten. Al mijn gevoelens heb ik de afgelopen jaren toevertrouwd aan het papier. Ik leg mijn ziel en zaligheid bloot, en over een paar weken kan iedereen mijn ervaringen en gevoelens lezen.

Ik bleef schrijven, schrappen, informatie zoeken en teksten toevoegen om het boek steeds beter te maken. Dat alles deed ik op de computer, maar afgelopen vrijdag was er dan eindelijk de bus van TNT. Als een kind zo blij rende ik naar de voordeur om mijn pakketje in ontvangst te nemen, met daarin de eerste twee exemplaren van mijn boek. Ik scheur het pakket open, en houd dan na al die jaren mijn eigen boek vast. Ik kan het aanraken en doorbladeren, en wat ben ik trots dat ik uiteindelijk door heb gezet om dit te doen.

Waargebeurd
Het worden spannende weken, want alles wat in mijn boek staat is gebaseerd op de waarheid. Niets is fictie, alles heb ik daadwerkelijk zo beleefd. En juist met die intense gevoelens hoop ik veel mensen te helpen. Ik denk dat het niet alleen voor lotgenoten, maar ook voor andere mensen een mooi verhaal is om te lezen. Bijvoorbeeld voor mensen die in hun omgeving te maken krijgen met verminderde vruchtbaarheid, met IUI-, IVF- en ICSI-behandelingen.

Dankjewel
Over minder dan drie weken is daar weer die bus, die voor mijn deur stopt. Dit keer niet met twee proefexemplaren, maar met de volledige eerste druk. Ik wil iedereen bedanken voor zijn of haar bestelling, ik pak jouw pakket met liefde in zodat je het nog voor Sinterklaas thuis hebt. Laat je me wel weten wat je vindt van mijn verhaal? Dat kan hier, of op de speciale Facebookpagina van Spuiten & snikken.

10388177_756510694385687_1526795655433942658_nWil jij het boek Spuiten & snikken bestellen? Dat kan hier.

‘Zul je het niet verder vertellen?’

NFAW-logoHoe open zijn we eigenlijk over vruchtbaarheidsproblemen?

Het is bijna november, of moet ik zeggen Movember? Want vanaf zaterdag laat een groot deel van de mannelijke bevolking zijn gezichtsbeharing staan. Waarom? Er moet meer aandacht komen voor de gezondheid van mannen, zoals prostaat- en teelbalkanker. De statistieken laten zien dat mannen het lastiger vinden om over hun gezondheid te praten. De Movembermaand moet daar verandering in brengen.

Steeds vaker proberen we aandacht te vragen voor zaken die te maken hebben met onze gezondheid. Zo staat oktober bekend als de borstkankermaand en deze week is het de National Fertility Awareness Week, die nu positief wordt geformuleerd en dus Fertility in plaats van Infertility Week heet. Kortom, aandacht voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen.

Stempel
Ook over het laatste onderwerp praten we niet graag. Dat is niet zo gek, want wie vindt het nou fijn om van de daken te schreeuwen dat het niet lukt om je voort te planten? Zo ging dat ook bij ons. Overenthousiast begonnen mijn man Jan en ik met ons ‘zwanger-worden project’. Na een jaar veranderde het sentiment: van enthousiasme naar verdriet. Ook wij kregen nu een stempel: sterk verminderd vruchtbaar. Vanaf het moment van die diagnose verandert je complete wereld. Voor vrouwen is dat misschien nog anders dan voor mannen: ik zag overal zwangere vrouwen en Facebook leek ineens vol te staan met echo’s waarop zwangerschappen wereldkundig werden gemaakt. Onze wereld werd kleiner, we bouwden een muur om ons heen en vertelden in het begin het liefst zo min mogelijk mensen over ons ‘probleem’.

Poeders, pillen en spuiten
Het verdriet overheerste, maar na maanden van onderzoeken en ziekenhuisbezoeken werd eindelijk duidelijk waarom we zo moeilijk kinderen kunnen krijgen. Eindelijk hoorde ik welke behandeling past bij ons ‘probleem’. Ik kon nu gaan vechten, want stilzwijgend toekijken is niets voor mij. En vanaf dat moment maakte ik kennis met de lading hormonen en medicijnen. Terwijl ik bij de ziekenhuisapotheek stond, viel mijn mond open van verbazing. Van poeders en pillen tot injectienaalden met opzuigbare vloeistoffen. En daarmee werd ineens zichtbaar wat dit zou betekenen. Door alle hormonen en de vele bezoeken aan het ziekenhuis, kon het niet anders dan dat ik volledig geobsedeerd werd door dit traject. In mijn omgeving hoorde ik vaker ‘dat ik me er niet zo op moest focussen, dan lukt het vanzelf.’ En ‘Ach, je bent nog zo jong! Het lukt vanzelf een keer’. Je kunt je voorstellen hoe dit soort opmerkingen bij me binnenkwamen, terwijl ik strak stond van hormonen en medicijnen als Gonal F, Lucrin, Menopur, Decapeptyl en Pregnyl. Of wanneer iemand voor de zoveelste keer vroeg of we nog niet met kinderen bezig waren, terwijl ik zojuist een pijnlijke punctie had ondergaan bij de afdeling ‘Voortplantingsgeneeskunde’ en dagen pijn had in mijn buik.

Een droom die uitkomt
De maand november is voor mij een bijzondere. Mijn droom komt uit. Aan het einde van deze maand kan ik mijn boek Spuiten & snikken vasthouden, doorbladeren en wat nog belangrijker is: ik kan andere mensen die in hetzelfde schuitje zitten helpen. En dat vind ik best een beetje spannend. Vanaf 2008 tot aan het begin van dit jaar schreef ik alles op. En deze gevoelens en emoties ga ik nu delen met iedereen die het maar lezen wil. De reacties die ik tot nu toe krijg van lotgenoten en andere mensen sterken me en geven me kracht om dit alles door te zetten. Ik ben geraakt door alle verhalen, e-mails en berichten die ik krijg van lotgenoten. Ze zijn blij dat ik mijn verhaal deel en hebben behoefte aan verhalen van andere vrouwen die hetzelfde doormaken. Dat herken ik. We praten met z’n allen niet altijd open over vruchtbaarheidsproblemen, terwijl we zoveel van elkaar kunnen leren. Dit is natuurlijk voor iedereen anders, maar ik hoop dat ik daar een klein beetje verandering in kan brengen. Ik hoop dat Spuiten & snikken steun biedt en de kracht geeft om door te gaan en te blijven geloven in dat waar je zo naar verlangt.

Reacties van lezers

Heb je het boek Spuiten & Snikken gelezen?

Laat dan jouw reactie hieronder achter. Ik ben benieuwd naar jouw mening en hoor graag hoe jij het lezen van mijn verhaal hebt ervaren. Dank je wel voor het delen van jouw mening.

Gastblog Moeders voor Moeders

‘De dag van de waarheid. De dag waarop het misschien wel stopt. Of de dag die ons geschiedenisboek ingaat als de dag waarop we eindelijk goede embryo’s hadden, die zelfs uitverkoren zijn om zich door te ontwikkelen tot cryo. Ik ben op van de zenuwen. Ik praat aan een stuk, een woordenbrij die totaal geen verband houdt met elkaar, maar Jan doet alsof hij luistert maar verkeert in een totaal andere wereld. Hebben we er goed aan gedaan naar het buitenland te gaan? Betaalt onze overstap zich nu eindelijk uit, of is het de domste fout die we hebben kunnen maken in onze ICSI-carrière?’

In het najaar van 2010 spoelden we de laatste pillen uit de Yasmin-streep symbolisch door het toilet. Dag anticonceptie, welkom in de wondere wereld van het zwanger-worden! Helaas zag die wondere wereld er anders uit dan ik hoopte. Na een jaar kon ik nog altijd geen tweede streep ontdekken op die vervloekte zwangerschapstesten. Ik heb er tientallen verslonden, altijd met dezelfde helderwitte uitkomst. Niet zwanger.

Op 26 oktober 2011 werd mijn allergrootste angst bevestigd: Jan en ik zouden heel moeilijk kinderen kunnen krijgen op de natuurlijke manier. De artsen zetten de deur op een hele kleine kier. Het is zeer onwaarschijnlijk dat wij ooit papa en mama worden. De weg die volgt is lang, uitzichtloos en ik word expert op het gebied van vruchtbaarheidsbehandelingen. Met het verstrijken van de maanden en jaren neemt ook mijn hoop af. Hoe ver willen we gaan? Hoeveel verdriet en tegenslagen kunnen wij verwerken?

Het waren zware jaren, maar ook jaren waarin ik vreselijk veel heb geleerd. Ik leerde vechten als een leeuwin, gaf niet op en bleef strijden voor die allergrootste droom die we samen koesteren. Alles wat ik mee heb gemaakt schreef ik op. De behandelingen, de aanpak van de ziekenhuizen, maar vooral mijn emoties. De leegte die ik voelde, de pijn wanneer ik anderen zag met een zwangere buik, de eenzaamheid en de manier waarop mijn omgeving reageerde op dit alles. Maar ook de teleurstellingen, de hoop en het verdriet. Tijdens onze ICSI-behandelingen zocht ik als een spons naar informatie, ik wilde verhalen lezen van lotgenoten, weten of ik de enige was die compleet doordraaide van al die hormonen. Ik wilde cijfers zien van behandelende ziekenhuizen en meer weten van slagingskansen en nieuwe technieken.

Nu wil ik mijn ervaringen en kennis delen met andere mannen en vrouwen voor wie het niet vanzelfsprekend is papa en mama te worden. Want de cijfers liegen er niet om, één op de zes stellen krijgt te maken met vruchtbaarheidsproblemen. Daarom heb ik het boek Spuiten & snikken geschreven. Met mijn verhaal wil ik het onderwerp bespreekbaar maken en taboes doorbreken. Ik hoop dat lotgenoten (h)erkenning vinden in mijn boek. Ook wil ik familieleden en vrienden van deze stellen laten zien wat er in ons omgaat. Hoe ga je om met verminderde vruchtbaarheid als het jou en je omgeving raakt?’

Vanaf eind november is Spuiten & snikken verkrijgbaar voor € 18,95. Van ieder verkocht exemplaar doneer ik € 1 aan Freya, vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen. Wil je nu al een exemplaar bestellen? Stuur dan een e-mail naar claudiavanloon@outlook.com.