Category Archives: Blog

Blog

Tot de maan, en weer terug

th140521125215Het is nog maar twee jaar geleden dat Jan en ik vluchtten naar de Antillen: weg van alle behandelingen, weg van alle stress en de teleurstellingen die we keer op keer te verwerken kregen. De tropische temperaturen en rust op Curaçao zouden ons goed moeten doen, zo was ons plan. Dan zouden we helemaal klaar zijn voor ons nieuwe avontuur in UZ Gent.

Zongebruind en met de batterij spreekwoordelijk weer opgeladen, waren we er klaar voor. De overstap naar onze zuiderburen voelde direct goed, en de succesverhalen van lotgenoten bevestigden onze keuze: Gent zou de plek zijn waar ik na al die jaren zwanger zou worden.

Verslagen
Nee, het ging niet zonder slag of stoot. Net als tijdens alle vorige behandelingen in Tilburg moesten we ongelofelijk veel hobbels nemen en leek het er meerdere keren tijdens de ICSI-behandeling op dat het over was. Dat we nooit een kind van onszelf zouden krijgen. Nooit meer vergeet ik dat verslagen gevoel. Hoe we met Charlie langs het kanaal wandelden, terneergeslagen, in afwachting van dat allesbepalende telefoontje.

Grote verschillen
Het traject in België verliep anders dan in Tilburg. En ik ben geen arts, dus een waardeoordeel over de behandelmethoden kan ik niet geven. Wel vond ik het verwonderlijk, zo veel verschillen in behandelingen. Een terugplaatsing van een embryo na vijf in plaats van drie dagen, andere medicatie en hormonen, andere voorschriften tijdens de terugplaatsing en punctie, en ga zo maar even door. En de reden waarom ze in Tilburg mijn eerste behandeling stopzetten, bleek in Gent vervolgens geen probleem te zijn. Ik heb zelfs het gevoel zwanger te zijn geworden van een van de zogenaamde ‘overrijpe’ follikels. Ik begrijp dat er meerdere wegen zijn die naar Rome leiden, maar wanneer ik kijk naar de slagingspercentages van alle ziekenhuizen neem ik grote verschillen waar. Hoe kan dat toch, heb ik me vaak hardop afgevraagd.

Roze bril
Ons voorgevoel was juist. Daar waar ik altijd gespannen was als ik het ziekenhuis in Tilburg binnenliep, ervoer ik nu een rust en kalmte zodra ik voet zette in UZ Gent. Ik weet niet wat het was, maar het heeft geholpen. Ik ben ons medisch team iedere dag dankbaar, want op 2 juni 2013 lieten ze onze allergrootste droom uit komen. Ongelofelijk maar waar, na twee helse wachtweken had ik nu voor het eerst in mijn leven een positieve zwangerschapstest in handen. Ik was zwanger, na al het verdriet dat we hadden gehad zag de wereld er nu ineens veel mooier uit. Na een zorgeloze zwangerschap begon het op 6 februari vorig jaar wat te rommelen, en na 28 lange uren met heftige weeën kregen we uiteindelijk te horen dat Mila niet op de natuurlijke manier geboren zou worden.

Uitgeput
Ja, na al die uren en pijnlijke weeën was ons kleine meisje nog niet ingedaald, en twee nachten zonder slaap was een uitputtingsslag voor me. De vervangende gynaecoloog besloot op 8 februari resoluut: ‘We gaan haar halen.’ Bed naar de OK, Jan hijst zich in een groen operatieschort, ruggenprik opgevoerd en om 2.33 uur geven de artsen het startsein voor de keizersnede. Nog geen drie minuten en een hoop geduw en gesjor later hoor ik daar mijn dochter, huilend terwijl ze nog half in mijn buik zit. Ze halen haar meteen weg, en iedereen loopt bij me vandaan, inclusief mijn man. Ik kijk terwijl ze haar inpakken, en dan is daar eindelijk het moment dat ik haar bij me mag hebben, kleine Mila Anna van Loon. Op jou hebben we al die tijd gewacht, ik hield toen al oneindig veel van je. En nu, bijna een jaar later, kan ik dat gevoel en die liefde niet eens onder woorden brengen. We hebben alles gegeven om jouw papa en mama te mogen zijn, en zullen daar de rest van ons leven iedere dag dankbaar voor zijn. Zondag vieren we jouw eerste verjaardag, en Jan en ik zullen daarbij meer dan ooit beseffen wat voor een wonder jij bent. Ik hou van je Mila, tot de maan en weer terug.

 

Onze dochter voordat ze werd teruggeplaatst in mijn buik

imageHet is en blijft raar. Iedere keer wanneer ik haar mooie kamertje met steigerhouten wand en Scandinavische tinten binnenloop, kijk ik onbewust naar haar eerste foto. Al moet ik eerlijk bekennen dat het in de verste verte niets weg heeft van hoe mijn kleine Mila er nu uitziet. Het is de foto die gemaakt is vijf dagen nadat Mila is ontstaan in een Belgisch lab, in UZ Gent. Met het blote oog konden wij haar nog niet zien, maar de artsen legden dit beeld van ruim honderd cellen vast voordat ze werd teruggeplaatst in mijn buik. Ik neem je nog even mee terug naar dat moment. Hieronder volgt een fragment uit het boek Spuiten & Snikken.

woensdag 22 mei 2013
De dag van de waarheid. De dag waarop het misschien wel stopt. Of de dag die ons geschiedenisboek ingaat als de dag waarop we eindelijk goede embryo’s hadden, die zelfs uitverkoren zijn om zich door te ontwikkelen tot cryo. Ik ben op van de zenuwen. Ik praat aan een stuk, een woordenbrij die totaal geen verband houdt met elkaar, Jan doet alsof hij luistert maar verkeert in een totaal andere wereld.

Hebben we er goed aan gedaan naar Gent te gaan? Betaalt onze overstap zich nu eindelijk uit, of is het de domste fout die we hebben kunnen maken in onze ICSI-carrière? Dokter V vond het verstandig om eventuele ontstane embryo’s wat langer te laten wachten tijdens een zogenoemde verlengde cultuur, maar wat als onze embryo’s geen helden maar zachtgekookte eitjes zijn en deze verlengde cultuur niet eens doorstaan? In Tilburg wisten ze de dagen na de bevruchting te overleven, zodat er daadwerkelijk embryo’s waren om terug te plaatsen in mijn baarmoeder. Nu verlengen we dat traject met twee dagen. Nee, dat klinkt niet lang, maar ja, dat is ontzettend lang. Een goed embryo bestaat op dag drie na bevruchting uit zo’n acht cellen, en na vijf dagen is dat vaak al doorgegroeid tot ruim honderd cellen. Ken je dat liedje nog, van die kikkertjes? Of waren het andere dieren? Wat doet het er ook toe, het gaat erom dat er in ieder couplet één kikker of welk dier dan ook het loodje legt. ‘En toen waren er nog maar twee.’ Het is gewoon een ordinaire afvalrace, en de sterkste blijft over.

Ik dwaal af, weg van de kinderliedjes en terug naar de realiteit in de wachtkamer, boven inhet Belgische ziekenhuis. Ik voel de spanning in deze grijs met groene, klinische omgeving, waar we samen met nog andere verminderd vruchtbare mannen en vrouwen de minuten wegkijken. Tot overmaat van ramp hup ik van mijn linker- naar mijn rechterbeen en ik moet me inhouden niet in mijn broek te plassen. Mijn blaas moet zo vol mogelijk zijn, zodat baby Van Loon – als die nog leeft – zich makkelijk een weg kan banen van het slangetje, door mijn baarmoederhals richting de baarmoeder, waar het in het gunstigste geval voor de komende negen maanden een nestje bouwt.

Mijn hoofd is een warboel: ik ben positief, dan zie ik het weer niet zitten en daarna weet ik zeker dat dokter V een kleintje over heeft weten te houden voor ons. Dan denk ik terug aan de vorige klotebehandelingen en aan de laatste keer, toen ik als een gek had zitten broeden en het wist te schoppen tot zeven embryo’s. Nog geen seconde later ga ik terug naar het moment dat ik de brief open en daar zwart op wit lees dat ze van al deze mogelijke mensjes maar liefst nul procent in hebben kunnen vriezen. De moed zakt me in de schoenen. Waarom zou er nu wel wat over zijn gebleven? De deur van de behandelkamer gaat open. ‘Meneer en mevrouw K?’

Ze roepen niet ons, maar een ander stel naar binnen. Ja joh, kan er ook nog wel bij. Ik bijt op mijn tanden om de wachtkamer niet te vervuilen met mijn warme gele vloeistof, en uiteindelijk is daar dan dokter V die me verzoekt naar binnen te komen. Ik probeer iets af te lezen aan haar gezicht, maar haar pokerface verraadt niets. Gelukkig is ze als we binnen zijn weer die hartelijke jonge arts die me vanaf haar stoel lachend aankijkt. ‘Het is goed gegaan, mevrouw Van Loon. Van de vijf embryo’s die ontstaan zijn na de punctie hebben we er drie over.’ Drie hele embryo’s, na vijf dagen. Ik kan haar wel zoenen, ik wil haar vastpakken en een knuffel geven. Ik houd me in, knijp in Jans hand en ben zo blij. Dokter V pakt er een fotoserie bij.

‘Dit embryo is de winnaar, de beste van allemaal. Deze bestaat uit meer dan honderd cellen en is van goede kwaliteit, we noemen dit een embryo in de blastocystfase. Je ziet hier al goed de kiem van het embryo en dat wat de moederkoek wordt. En dan hebben we nog zo’n kanjer, die weliswaar wat achterloopt op ons kampioentje, maar ook al bestaat uit ruim honderd cellen.’ Ik vind het meer lijken op een maanlandschap, maar spreek dat niet hardop uit om ons kind in wording niet te kwetsen met deze vergelijking. Nummer drie ziet er wat minder goed uit, het is dan ook de vraag of hij of zij het gaat redden. Ik ben dolblij met deze uitslag. Vanmiddag krijg ik via sms bericht of nummer drie nog leeft of niet en of ze hem of haar in hebben kunnen vriezen. Ja, onze kinderen worden ingevroren. Althans, dat is de bedoeling. Het is een maf idee, dat we straks thuis zijn en weten dat daar een klein iets ligt te wachten. Dokter V gaat door met haar verhaal en laat me ontwaken uit mijn gedachten.

‘Wilt u er een of twee teruggeplaatst zien?’ vraagt ze. Het moment waarop we allebei stilvallen om vervolgens met een ander antwoord te komen. ‘Twee’, zeg ik resoluut. Jan kijkt me niet-begrijpend aan en gaat voor één. We kibbelen en worden het maar niet eens. Waarom zouden we niet voor twee gaan, ik heb geen zin om nog een keer embryo’s te verspillen. Een tweeling is natuurlijk heftig, maar meer dan welkom. Bovendien betekent een tweeling dat ik niet nog een keer de hele ellende van hormoonspuiten, puncties en terugplaatsingen hoef te doorstaan als het allemaal lukt. Jan gaat niet overstag en dokter V snapt dat we er zo niet uitkomen. Dat is ook wat, ruzie op het moment waarop ik misschien wel zwanger word.

‘Willen jullie misschien een toerke wandelen door het ziekenhuis?’ vraagt ze op z’n Vlaams. Jan probeert me nog maals te overtuigen en laat er zijn berekeningen op los. Plaatsen we er eentje terug? Dan hebben we ruim 40 procent kans om zwanger te worden, gezien mijn leeftijd en de fase waarin ons embryo zich nu verkeert. Het is vrijwel zeker dat ze het andere embryo in kunnen vriezen en voor 90 procent is het zeker dat deze ook goed ontdooit. Dat betekent een back up. Dan heb je twee keer 40 procent kans en als we er twee terug laten zetten heb je dan misschien 48 procent kans. Dat is inderdaad meer, maar dat impliceert geen back up. Ik ben het er nog niet helemaal mee eens, maar toch geef ik me gewonnen.

Het zal wel, er zit wat in. Terwijl ik nog wat loop te mokken mag ik plaatsnemen op de behandelstoel. Dokter V opent een luik en daar is ons kind. Opnieuw ergens verstopt in een slangetje. Check – check – dubbel check. Ja, dit kind is van ons. Het zou toch wat zijn: als dit aanslaat en over negen maanden komt daar plots een klein zwartharig baby’tje met spleetogen tevoorschijn. Mijn blaas is voller dan vol en ik zie het slangetje in mijn baarmoeder verdwijnen. In Tilburg heb ik daar niet eerder van gehoord, die volle blaas. Ook is daar trouwens niet gesproken over drie tot vijf dagen geen seksuele activiteiten voor de punctie of terugplaatsing. Hup, daar gaat een luchtbel voorbij mijn blaas, zie ik op het scherm. Kleine frummel zit warm in mijn buik. O, wat ga ik goed voor jou zorgen.

M’n blik dwaalt af
ik denk aan jou
Ik heb je al zo vaak gezien
in mijn droom

Ik vraag me af
waar ben je nou
Als jij eens wist
wat ik je zeggen wou

Blijf bij mij
Na zoveel goeds
kan ik je niet meer laten gaan
Blijf bij mij
Een mooier lot bestaat niet
dus ik vraag je blijf bij mij

Paul de Leeuw & Ruth Jacott – Blijf bij mij

Over twaalf dagen weet ik of ik zwanger ben. Vanmiddag rijd ik weer naar de kapel en daarna stort ik me weer op mijn werk. Ik brand weer – hoe pathetisch dat misschien ook klinkt – een kaarsje. Een kaarsje voor mezelf. Voor Jan en mij. Voor ons kind. Dit keer gaat het lukken. Dit is een winnaar, kleintje Van Loon is sterk en blijft voor altijd bij ons.

Spuiten & Snikken is nu verkrijgbaar!

Het waren hectische dagen, maar ook heel bijzondere dagen. Een dag te vroeg kreeg ik het bericht van de drukker: ‘Uw boeken zijn onderweg’. Help! Gelukkig heb ik veel lieve mensen om me heen, iedereen stond klaar en na veel gezellige uren kon ik eindelijk zeggen: alle pakketjes zijn ingepakt.

Natuurlijk pakten we ieder pakketje met zorg in, schreef ik iets in ieder boek en maakten we er iets moois van. Vanochtend reed ik samen met mijn kleine meisje naar Bruna, om alle pakketten te verzenden. Na het plakken van honderden postzegels, liggen alle pakketjes nu klaar om naar hun eindbestemming te gaan: hoe bijzonder, op allerlei bekende en onbekende plekken in Nederland, België en zelfs in Frankrijk. Gelukkig bood Mila me de nodige hulp, zoals je op de foto kunt zien.

Komende dagen kunnen jullie mijn verhaal lezen. Ik zou het leuk vinden als je op Facebook een foto plaatst met het boek, en natuurlijk wil ik dolgraag van je horen hoe je het lezen van Spuiten & Snikken hebt ervaren.

Veel leesplezier!

Liefs,
Claudia

10801552_764699753566781_18622651183144382_n

Freya: bijeenkomst voor lotgenoten

Als je kinderwens niet (makkelijk) wordt vervuld, kun je je soms eenzaam voelen. Voor iedereen om je heen lijkt het leven door te gaan, terwijl jij in de ‘wachtstand’ blijft zitten. Er zijn genoeg lieve mensen om je heen, maar écht begrijpen doen ze je voor jouw gevoel niet (altijd). Dat wil niet zeggen dat de omgeving je niet kan steunen in deze moeilijke tijd. Met de juiste handreikingen zijn zij juist nu van onschatbare waarde voor jou en maken ze het verschil!

Freya, de vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen, organiseert op zaterdag 22 november in Ede een evenement met als thema “Een vervulde kinderwens en je omgeving”. Tijdens de dag staat een team van psychosociaal professionals klaar om diverse inhoudelijke sessies te begeleiden. Extra bijzonder is dat ook een moeder aan het woord komt. Zij vertelt hoe zij probeert haar dochter en schoonzoon te steunen, maar ook legt zij eerlijk en openhartig uit tegen welke obstakels ze aanloopt.

Lijkt het je interessant om deze dag – eventueel met de mensen uit je omgeving – bij te wonen? Je leest alles over het programma, de sprekers/workshopleiders en locatie op de website van Freya.
Claudia

 

 

Eerste gedrukte exemplaar van Spuiten & snikken!

1505476_756510631052360_1195917977879878427_nNa maanden van hard werken was er dit weekend dan eindelijk een belangrijke mijlpaal. Ik heb dagen, avonden en weekenden gewerkt om mijn verhaal op papier te zetten. Al mijn gevoelens heb ik de afgelopen jaren toevertrouwd aan het papier. Ik leg mijn ziel en zaligheid bloot, en over een paar weken kan iedereen mijn ervaringen en gevoelens lezen.

Ik bleef schrijven, schrappen, informatie zoeken en teksten toevoegen om het boek steeds beter te maken. Dat alles deed ik op de computer, maar afgelopen vrijdag was er dan eindelijk de bus van TNT. Als een kind zo blij rende ik naar de voordeur om mijn pakketje in ontvangst te nemen, met daarin de eerste twee exemplaren van mijn boek. Ik scheur het pakket open, en houd dan na al die jaren mijn eigen boek vast. Ik kan het aanraken en doorbladeren, en wat ben ik trots dat ik uiteindelijk door heb gezet om dit te doen.

Waargebeurd
Het worden spannende weken, want alles wat in mijn boek staat is gebaseerd op de waarheid. Niets is fictie, alles heb ik daadwerkelijk zo beleefd. En juist met die intense gevoelens hoop ik veel mensen te helpen. Ik denk dat het niet alleen voor lotgenoten, maar ook voor andere mensen een mooi verhaal is om te lezen. Bijvoorbeeld voor mensen die in hun omgeving te maken krijgen met verminderde vruchtbaarheid, met IUI-, IVF- en ICSI-behandelingen.

Dankjewel
Over minder dan drie weken is daar weer die bus, die voor mijn deur stopt. Dit keer niet met twee proefexemplaren, maar met de volledige eerste druk. Ik wil iedereen bedanken voor zijn of haar bestelling, ik pak jouw pakket met liefde in zodat je het nog voor Sinterklaas thuis hebt. Laat je me wel weten wat je vindt van mijn verhaal? Dat kan hier, of op de speciale Facebookpagina van Spuiten & snikken.

10388177_756510694385687_1526795655433942658_nWil jij het boek Spuiten & snikken bestellen? Dat kan hier.

‘Zul je het niet verder vertellen?’

NFAW-logoHoe open zijn we eigenlijk over vruchtbaarheidsproblemen?

Het is bijna november, of moet ik zeggen Movember? Want vanaf zaterdag laat een groot deel van de mannelijke bevolking zijn gezichtsbeharing staan. Waarom? Er moet meer aandacht komen voor de gezondheid van mannen, zoals prostaat- en teelbalkanker. De statistieken laten zien dat mannen het lastiger vinden om over hun gezondheid te praten. De Movembermaand moet daar verandering in brengen.

Steeds vaker proberen we aandacht te vragen voor zaken die te maken hebben met onze gezondheid. Zo staat oktober bekend als de borstkankermaand en deze week is het de National Fertility Awareness Week, die nu positief wordt geformuleerd en dus Fertility in plaats van Infertility Week heet. Kortom, aandacht voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen.

Stempel
Ook over het laatste onderwerp praten we niet graag. Dat is niet zo gek, want wie vindt het nou fijn om van de daken te schreeuwen dat het niet lukt om je voort te planten? Zo ging dat ook bij ons. Overenthousiast begonnen mijn man Jan en ik met ons ‘zwanger-worden project’. Na een jaar veranderde het sentiment: van enthousiasme naar verdriet. Ook wij kregen nu een stempel: sterk verminderd vruchtbaar. Vanaf het moment van die diagnose verandert je complete wereld. Voor vrouwen is dat misschien nog anders dan voor mannen: ik zag overal zwangere vrouwen en Facebook leek ineens vol te staan met echo’s waarop zwangerschappen wereldkundig werden gemaakt. Onze wereld werd kleiner, we bouwden een muur om ons heen en vertelden in het begin het liefst zo min mogelijk mensen over ons ‘probleem’.

Poeders, pillen en spuiten
Het verdriet overheerste, maar na maanden van onderzoeken en ziekenhuisbezoeken werd eindelijk duidelijk waarom we zo moeilijk kinderen kunnen krijgen. Eindelijk hoorde ik welke behandeling past bij ons ‘probleem’. Ik kon nu gaan vechten, want stilzwijgend toekijken is niets voor mij. En vanaf dat moment maakte ik kennis met de lading hormonen en medicijnen. Terwijl ik bij de ziekenhuisapotheek stond, viel mijn mond open van verbazing. Van poeders en pillen tot injectienaalden met opzuigbare vloeistoffen. En daarmee werd ineens zichtbaar wat dit zou betekenen. Door alle hormonen en de vele bezoeken aan het ziekenhuis, kon het niet anders dan dat ik volledig geobsedeerd werd door dit traject. In mijn omgeving hoorde ik vaker ‘dat ik me er niet zo op moest focussen, dan lukt het vanzelf.’ En ‘Ach, je bent nog zo jong! Het lukt vanzelf een keer’. Je kunt je voorstellen hoe dit soort opmerkingen bij me binnenkwamen, terwijl ik strak stond van hormonen en medicijnen als Gonal F, Lucrin, Menopur, Decapeptyl en Pregnyl. Of wanneer iemand voor de zoveelste keer vroeg of we nog niet met kinderen bezig waren, terwijl ik zojuist een pijnlijke punctie had ondergaan bij de afdeling ‘Voortplantingsgeneeskunde’ en dagen pijn had in mijn buik.

Een droom die uitkomt
De maand november is voor mij een bijzondere. Mijn droom komt uit. Aan het einde van deze maand kan ik mijn boek Spuiten & snikken vasthouden, doorbladeren en wat nog belangrijker is: ik kan andere mensen die in hetzelfde schuitje zitten helpen. En dat vind ik best een beetje spannend. Vanaf 2008 tot aan het begin van dit jaar schreef ik alles op. En deze gevoelens en emoties ga ik nu delen met iedereen die het maar lezen wil. De reacties die ik tot nu toe krijg van lotgenoten en andere mensen sterken me en geven me kracht om dit alles door te zetten. Ik ben geraakt door alle verhalen, e-mails en berichten die ik krijg van lotgenoten. Ze zijn blij dat ik mijn verhaal deel en hebben behoefte aan verhalen van andere vrouwen die hetzelfde doormaken. Dat herken ik. We praten met z’n allen niet altijd open over vruchtbaarheidsproblemen, terwijl we zoveel van elkaar kunnen leren. Dit is natuurlijk voor iedereen anders, maar ik hoop dat ik daar een klein beetje verandering in kan brengen. Ik hoop dat Spuiten & snikken steun biedt en de kracht geeft om door te gaan en te blijven geloven in dat waar je zo naar verlangt.

Reacties van lezers

Heb je het boek Spuiten & Snikken gelezen?

Laat dan jouw reactie hieronder achter. Ik ben benieuwd naar jouw mening en hoor graag hoe jij het lezen van mijn verhaal hebt ervaren. Dank je wel voor het delen van jouw mening.

Gastblog Moeders voor Moeders

‘De dag van de waarheid. De dag waarop het misschien wel stopt. Of de dag die ons geschiedenisboek ingaat als de dag waarop we eindelijk goede embryo’s hadden, die zelfs uitverkoren zijn om zich door te ontwikkelen tot cryo. Ik ben op van de zenuwen. Ik praat aan een stuk, een woordenbrij die totaal geen verband houdt met elkaar, maar Jan doet alsof hij luistert maar verkeert in een totaal andere wereld. Hebben we er goed aan gedaan naar het buitenland te gaan? Betaalt onze overstap zich nu eindelijk uit, of is het de domste fout die we hebben kunnen maken in onze ICSI-carrière?’

In het najaar van 2010 spoelden we de laatste pillen uit de Yasmin-streep symbolisch door het toilet. Dag anticonceptie, welkom in de wondere wereld van het zwanger-worden! Helaas zag die wondere wereld er anders uit dan ik hoopte. Na een jaar kon ik nog altijd geen tweede streep ontdekken op die vervloekte zwangerschapstesten. Ik heb er tientallen verslonden, altijd met dezelfde helderwitte uitkomst. Niet zwanger.

Op 26 oktober 2011 werd mijn allergrootste angst bevestigd: Jan en ik zouden heel moeilijk kinderen kunnen krijgen op de natuurlijke manier. De artsen zetten de deur op een hele kleine kier. Het is zeer onwaarschijnlijk dat wij ooit papa en mama worden. De weg die volgt is lang, uitzichtloos en ik word expert op het gebied van vruchtbaarheidsbehandelingen. Met het verstrijken van de maanden en jaren neemt ook mijn hoop af. Hoe ver willen we gaan? Hoeveel verdriet en tegenslagen kunnen wij verwerken?

Het waren zware jaren, maar ook jaren waarin ik vreselijk veel heb geleerd. Ik leerde vechten als een leeuwin, gaf niet op en bleef strijden voor die allergrootste droom die we samen koesteren. Alles wat ik mee heb gemaakt schreef ik op. De behandelingen, de aanpak van de ziekenhuizen, maar vooral mijn emoties. De leegte die ik voelde, de pijn wanneer ik anderen zag met een zwangere buik, de eenzaamheid en de manier waarop mijn omgeving reageerde op dit alles. Maar ook de teleurstellingen, de hoop en het verdriet. Tijdens onze ICSI-behandelingen zocht ik als een spons naar informatie, ik wilde verhalen lezen van lotgenoten, weten of ik de enige was die compleet doordraaide van al die hormonen. Ik wilde cijfers zien van behandelende ziekenhuizen en meer weten van slagingskansen en nieuwe technieken.

Nu wil ik mijn ervaringen en kennis delen met andere mannen en vrouwen voor wie het niet vanzelfsprekend is papa en mama te worden. Want de cijfers liegen er niet om, één op de zes stellen krijgt te maken met vruchtbaarheidsproblemen. Daarom heb ik het boek Spuiten & snikken geschreven. Met mijn verhaal wil ik het onderwerp bespreekbaar maken en taboes doorbreken. Ik hoop dat lotgenoten (h)erkenning vinden in mijn boek. Ook wil ik familieleden en vrienden van deze stellen laten zien wat er in ons omgaat. Hoe ga je om met verminderde vruchtbaarheid als het jou en je omgeving raakt?’

Vanaf eind november is Spuiten & snikken verkrijgbaar voor € 18,95. Van ieder verkocht exemplaar doneer ik € 1 aan Freya, vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen. Wil je nu al een exemplaar bestellen? Stuur dan een e-mail naar claudiavanloon@outlook.com.