Broertje of zusje voor Mila?

Het is nog maar net voorjaar. De zon breekt voorzichtig door het wolkendek, terwijl ik met Jan door de dierentuin in Rotterdam wandel. Mila heeft de tijd van haar leven en is helemaal weg van de onderwaterwereld met al haar pracht en praal. Na al die indrukken valt ze uitgeput in haar Joolz kinderwagen in slaap. Jan neemt me mee naar een restaurantje, haalt een wijntje voor ons en we ploffen neer op een van de loungebanken van het terras.

Terwijl we van de eerste zonnestralen genieten, kijkt Jan me serieus aan. ‘Ik ben zo trots op jou, je bent een fantastische mama voor Mila.’ Slik. Waar komt dit sentiment opeens vandaan? ‘Ik ben er klaar voor schatje, voor een tweede kindje. Zullen we het weer proberen?’ Nu ligt dat ‘proberen’ bij ons wat anders dan bij anderen. Het impliceert opnieuw een traject van ICSI-behandelingen, puncties, terugplaatsingen en helse wachtweken. Ook ik weet als geen ander dat het nu zomaar weer drie jaar kan duren voordat ik zwanger ben, net zoals bij Mila. Totaal van mijn stuk gebracht weet ik niet zo goed wat ik moet zeggen, ik had verwacht dat hij hier nog helemaal niet mee bezig was. Ik kijk hem lachend aan en knik. ‘Ja, laten we voor een broertje of zusje voor Mila gaan!’

De rest van het weekend kan niet meer stuk en het is weer heerlijk om samen dit geheimpje te delen. Tijdens onze derde ICSI-behandeling twee jaar geleden raakte ik zwanger na de terugplaatsing van een ‘vers’ embryo in UZ Gent. En eindelijk lukte het de artsen om voor het eerst een embryo voor ons in te vriezen, een zogenaamd cryo. We weten dat dit ingevroren embryootje nog steeds op ons wacht bij onze zuiderburen en daarom hoef ik niet opnieuw een heel ICSI-traject in met hormonen en spuiten te beginnen. Blijft het cryo niet zitten en word ik niet zwanger? Dan krijgen we opnieuw drie volledige pogingen vergoed en start het circus helemaal opnieuw. Jammer genoeg hebben we namelijk maar één cryo.

Ik bel die maandag meteen naar de afdeling Reproductieve Geneeskunde van  het Universitair Ziekenhuis in Gent. Gelukkig kunnen we al snel terecht, samen met Mila rijden we naar de plek waar zij op 17 mei 2013 is gemaakt. We hebben er inmiddels echt een ritueel van gemaakt: rijden altijd naar de bovenste verdieping van de parkeergarage, zoeken naar dezelfde plek die ons geluk bracht en melden ons daarna aan bij de “Onthaalkas”. We krijgen dezelfde man die ons de vorige keer aanmeldde, dat moet vast geluk brengen houden we ons voor. Alle papieren vullen we in en daarna mogen we door naar onze afdeling in het vernieuwde gebouw van het oude ziekenhuis. Ik krijg kippenvel bij de gedachte dat ons potentiële kindje hier ergens ligt ingevroren.

Dokter D. roept ons al snel binnen en feliciteert ons met onze dochter. Ik overhandig haar mijn boek, als dank voor hun goede werk. Ze straalt en belooft me Spuiten & Snikken te overhandigen aan dokter V, onze vorige arts die nu in een ander Belgisch ziekenhuis werkt. Ze haalt de eendenbek tevoorschijn, doet een inwendige echo en concludeert dan dat alles er netjes uitziet bij me. Ik mag me weer aankleden en daarna gaat dokter D. over naar het plan de campagne. ‘Ik wil voorstellen om jullie embryootje terug te plaatsen in een volledig natuurlijke cyclus: dat betekent dat er geen medicijnen of hormonen aan te pas komen.’ Ze denkt dat mijn lichaam het embryo zelf vast kan houden en daarom geloof ik haar op haar woord.

‘We wachten totdat je weer je “maandstonden” (lees: menstruatie) krijgt, die dag tellen we als de eerste dag van je cyclus. Bij de apotheek haal je vervolgens digitale ovulatietesten van Clearblue, die kun je gebruiken vanaf de tiende dag van je cyclus. Iedere ochtend test je en op de dag dat je een niet knipperende smiley te zien krijgt stuur je ons op een berichtje met een aantal gegevens. Wij bellen je dan op met de datum en tijd van de terugplaatsing.’ Jan en ik bedanken onze arts en lopen lachend terug naar de auto. Het voelt weer goed hier en we kunnen nu fris en vol goede moed starten met deze poging. De kans is natuurlijk klein, maar wat zou het fantastisch zijn als het nu meteen zou lukken!

Als we thuis komen gaat ons normale leven weer door en een week later word ik ongesteld. In tegenstelling tot andere keren ben ik blij, ons avontuur gaat beginnen! Ik haast me naar de winkel en koop een doos digitale ovulatietesten. Zoals afgesproken plas ik op de tiende dag over het staafje en na een paar minuten verschijnt zoals verwacht het teken dat ik geen eisprong kan verwachten binnen 48 uur.

Ik herhaal het ritueel een aantal dagen en dan is daar toch echt die langverwachte smiley. Ik maak een foto van dit bewijs en app Jan. We zijn weer een stap verder! Ik sms mijn artsen in Gent en vermeld mijn meisjesnaam, geboortedatum en datum van de smiley. Niet veel later gaat mijn telefoon. ‘Dag mevrouw, wij hebben uw gegevens ontvangen. We gaan als volgt te werk: uw embryo is op 22 mei 2013 ingevroren toen het vijf dagen oud was. We gaan het nu ontdooien op dinsdag 7 april. Het embryo moet deze ontdooiing goed doorstaan en bovendien zich na de ontdooiing de eerste 24 uur blijven delen. Wij bellen u woensdag 8 april voor 9.00 uur ’s ochtends of dit allemaal goed is gegaan. Als dat zo is, moet u meteen in de auto springen en naar Gent komen voor de terugplaatsing, die dan plaatsvindt om 11.30 uur. Veel succes en hopelijk tot woensdag!’

O god, wat is dit weer spannend. Ik weet dat lang niet alle cryo’s de ontdooiing overleven. En in de uren daarna valt ook een groot deel af. We wachten rustig af en gaan een weekendje naar Arnhem. Als het eenmaal dinsdag 7 april is word ik zenuwachtig. Ik weet dat ze in het lab ons ‘kind’ ontdooien en ik bid dat alles goed mag gaan. ’s Nachts slaap ik onrustig en woensdagochtend gaat dan eindelijk om 8.30 uur de telefoon. Ik krijg het warm, mijn hart klopt in mijn keel als ik het Belgische nummer zie. Zou alles goed zijn gegaan?

Lees morgen of ons embryo het heeft overleefd en of we een terugplaatsing mogen krijgen.

2 Responses to Broertje of zusje voor Mila?

Leave a reply